Gister hebben we toch onze lieve chagrijnige poes Boefie in moet laten slapen. De dierarts belde ’s ochtends en vertelde dat ze ineens wel heel hard achteruit ging en dat het beter was haar in te laten slapen. Mijn vriend is thuis gekomen en samen zijn we naar haar toegegaan om afscheid te nemen. We hebben haar geknuffeld en geaaid en onderwijl is ze stilletjes ingeslapen. We zijn nog een tijdje bij haar gebleven en ik kon maar niet ophouden met haar te aaien, ze was zo zacht. Na nog een dikke kus op haar bolletje zijn we al snikkend zonder Boefie naar huis gegaan.
Nu brand er hier een kaarsje voor Boefie en pinken we nog menig traantje weg. We missen haar chagrijnigheid, haar altijd voor je voeten lopen, haar altijd op schoot willen zitten, haar aanhankelijkheid en haar belletje. Het is wel stil in huis en het mandje op mijn bureau is leeg. Gelukkig is daar dan lieve Kereltje die zo nu en dan even in het mandje gaat liggen, hij mist haar ook, dat kun je wel merken.
Nou dag lieve Boefie, we hebben samen veel meegemaakt en ik heb regelmatig in je vachtje uitgehuild, nu moet ik je laten gaan. Een goede reis en we missen je ….























