(klik)
En de laatste affo van het jaar is …..
…. The houses of Hawk Run Hollow! Eigenlijk was het de voorlaatste want hij was al af voor de Kerstquilt, maar het is wel de laatste affo die ik dit jaar kan laten zien. Ik zocht nog even op mijn blog om te kijken wanneer ik met huisje 1 ben begonnen en dat was januari van dit jaar, dus de eerste in januari en de laatste in december. Niet helemaal eerlijk verdeeld over het jaar, soms 2 in 1 maand en soms een maand helemaal niks. Maar al met al vind ik het een mooi gemiddelde, 12 huisjes in 12 maanden.
Ook al is het nu erg koud, ik kan vreselijk genieten van dit weer. We wonen aan de Zwette en die is nu al een tijdje goed stevig dichtgevroren. Zelf zul je me niet zo snel meer op schaatsen zien, met mijn wiebel-wabbel enkels, maar ik vind het geweldig hoe de kinderen zich hier vermaken. Wat is er nu heerlijker dan in de Kerstvakantie te kunnen schaatsen en ijshockeyen!
Ouwe trouwe bank
Door familieomstandigheden ontbreekt het me de laatste tijd aan zin (moet ik tot mijn schaamte toegeven) om berichtjes te schrijven. Sorry dat ik jullie zo verwaarloos …
Vandaag dan toch weer een berichtje en wel over mijn oude bank.
Ik heb altijd wel moeite om dingen weg te doen en nu moet het toch weer gebeuren. Mijn ouwe trouwe bankje, dat al heel veel met me meegemaakt heeft, moet nu gaan.
Volgens mij heb ik hem, samen met zijn grotere broer, begin ’99 gekocht. Bij mijn scheiding vergezelde hij me naar mijn nieuwe huisje en later ging hij weer mee om samen te gaan wonen met mijn lieve vriend.
Dat is nu ongeveer 8 jaar geleden en sindsdien wonen we met bij elkaar gezochte meubeltjes. Al jaren willen we graag wat anders, iets wat een beetje beter bij elkaar past, maar het bankje zit zo heerlijk en zag er ook nog steeds aardig goed uit. Maar de laatste jaren werd het toch wel wat minder en begon de zitting te slijten, het zat nog wel steeds heerlijk.
Nu is het dan eindelijk zover en heeft een nieuwe bank (en bijpassende stoel) zijn plaatsje ingenomen. Het gaat me aan het hart dat mijn ouwe trouwe vriend nu zijn laatste weg gaat, naar de stort. Jammer genoeg komt aan alles eens een eind en na bijna 12 jaar zeg ik: Vaarwel lieve bank en van harte dankjewel voor je steun en trouwe dienst … dag ….
En dan hier de nieuwe bank. Welkom thuis nieuwe bank!
Hij zit prima, natuurlijk nog niet zo lekker als het oudje, maar hij moet gewoon nog even ingezeten worden. Zoals je ziet heeft ook Kereltje zijn eigen plekje op de nieuwe bank, hij zit (voor de kijkers) rechts en ik links. Gelukkig hebben we nog zo’n 2de bank voor mijn vriend zodat hij ook een plaatsje heeft. Het is een goede plaatsvervanger voor de oude en ik hoop dat we hier net zo lang plezier van kunnen hebben.
En een tijdje geleden kochten we ook nog een nieuw (2de hands, maar voor ons nieuw) kacheltje voor in de eetkeuken. Het is daar altijd een stuk frisser dan in de woonkamer en het is nu heerlijk koffiedrinken met de behaaglijke warmte van het kacheltje. Het lijkt op een houtkacheltje maar hij brandt op gas, dus lekker makkelijk.
Tot zover weer even het kijkje in ons huis. Ik hoop op sneeuw voor de komende dagen, dan vind je mij met een beker warme chocolademelk met slagroom, heerlijk warm in de keuken!
Vedermotje
Dit mooie beestje zat afgelopen weekend ineens op een avond in de keuken boven het aanrecht. Ik had nog nooit zoiets gezien, wat een mooi en perfect wit diertje. Wel dacht ik ooit zoiets in het bruin gezien te hebben en nadat ik op internet had gezocht op “wit insect” en zo de vedermot vond, zag ik ook zijn bruine broertjes voorbij komen.
Zijn vleugeltjes lijken echt net van kleine donsveertjes gemaakt te zijn, je zou ze bijna willen aanraken om te kijken hoe het voelt. De foto is natuurlijk heel erg uitvergroot, ik schat dat de spanwijdte zo ongeveer 3 cm was. Op de foto onder zie je hem in verhouding tot een dikke drup water.
Ik heb er een hele tijd met bewondering naar staan kijken, maar toen werd het toch echt tijd om op bed te gaan. Wat maakt moedertje natuur toch perfect mooie dingen, daar kan een mens in al zijn eigenwijsheid nooit of te nimmer aan tippen.
Muizebeestjes
Wat zijn er dan in de muizenwereld ook veel verschillende karaktertjes. De ene zit heel stil in een hoekje af te wachten wat er gaat gebeuren, de ander is heel nieuwsgierig en hier op de foto zie je de uitbreker. Een heel klein agressief mannetje wat naar alles hapt wat bij hem in de buurt komt. En maar blijven knagen op de spijltjes van de val.
Voor we ze uitzetten krijgen ze allemaal een naam, dit is Ruud.
Wel vraag ik me zo nu en dan af of we toch niet steeds weer Mickey en Minnie uitzetten …. het kan natuurlijk zijn dat ze toch ons huisje steeds weer terug vinden
Zielig of eigen schuld dikke bult? Deel 2
Allereerst wil ik iedereen heel hartelijk bedanken voor alle lieve felicitaties, wat fijn dat jullie allemaal zo met me meeleven. Dat doet me erg goed.
Maar dan wil ik toch nog even terug komen op het muizenval verhaal. Nadat we de eerste (dode) muis in de echte val hadden gevangen, hebben we de val weer op hetzelfde plekje gezet. Donderdagavond hoorde ik weer het geluid van de muizenval, maar daarna hoorde ik allemaal gerommel en gestommel boven mijn hoofd. Ik durfde niet te gaan kijken, dus mijn vriend was weer de pineut. Het was niet helemaal goed gegaan, de muis was er te ver in gekropen en nu was de val dichtgeslagen op zijn ruggetje, zo vreselijk zielig voor dat kleine beestje.
Dit wilden we absoluut niet weer, dus hebben we, met niet heel veel hoop, toch weer de muisvriendelijke val neer gezet. En wie zat daar vrijdagavond ineens in de val …. Mickey! Je ziet hem op de bovenste foto. We hebben hem hier in de buurt in het bos uitgezet en de val opnieuw (met chocola) neergezet. En gisteravond was het weer raak, daar zat Minnie in de val, haar zie je op de onderste foto.
dit is echt een veel betere manier van muizen vangen en als je ze zo van dichtbij bekijkt zijn het echt hele mooie, schattige beestjes.
Zielig of eigen schuld dikke bult?
Al een tijdje hebben we last van muizen, eigenlijk komen ze ieder jaar wel terug, de ene keer met wat meer dan de andere keer.
Het was nu toch wel erg, muizenkeuteltjes hier en daar, trippelende pootjes op het plafond en ’s nachts wakker worden van gestommel en geknaag. We hadden onze hoop nog gevestigd op onze inwonende muizenval, maar die was na 1 gevangen muis al erg tevreden en liet het daar dus bij.
Nu zijn we allebei niet echt van het doodmaken van beestjes, (kijken naar hoe Kereltje een uur lang met zo’n beestje speelde was echt niet fijn, en natuurlijk was het voor de muis helemaal een hel op aarde, zielig hoor) dus we besloten, een paar weken geleden, een diervriendelijke muizenval te kopen.
Dit is hem, je legt er wat lekkers in, de muis kruipt erin en kan er niet meer uit. Je kunt hem dan in de vrije natuur weer ergens loslaten. Mooi idee vonden we. Maar op de een of andere manier lukt het de smiechten om het lekkers eruit te halen en er zelf niet in vast te komen zitten. We hebben het nu zo’n 5 weken aangezien, maar nog geen muis gevangen. Wel ging het knagen gewoon door en daar moest natuurlijk wel een einde aan komen.
Dus gister hebben we, als laatste redmiddel, 2 oude vertrouwde muizenvallen neergezet. 1 ervan stond onder de vloer van de kast op de slaapkamer en zo rond een uur of 12 hoorde ik ineens een geluid waarvan ik wel het vage vermoeden had dat het de muizenval was. Mijn vriend is vanochtend gaan kijken, hij is dan nog de stoerste van ons tweeën ook al gaat het hem ook erg aan ’t hart, en ja daar lag het eerste slachtoffertje ….
Ik blijf het erg zielig vinden, maar je wilt je huis en je leidingen toch ook niet op laten knagen. Maar ik ben wel blij dat ze nog niet zo vindingrijk zijn als de muis op de onderstaande foto.
Een kiekerdekiekje in de tuin
Hier een paar foto’s van ons kleine achtertuintje, nu alles nog mooi en fris is en de hosta’s nog niet opgevreten zijn.
Zoals je rechtsonder op onderstaande foto kunt zien, bloeit ook de rode poezenbloem al in volle glorie
Fijn weekend!
Stolpersteine
Wat je op de foto ziet is een Stolperstein, in het Nederlands, een Struikelsteen. Het zijn kleine koperen monumentjes die door de Duitse kunstenaar Gunter Demnig zijn bedacht en ook door hem geplaatst worden. Ze liggen in verschillende plaatsen in Nederland, maar ook in andere landen. Ze heten Struikelstenen omdat je er over struikelt met je hoofd en je hart. Het zijn kleine steentjes, dus je moet je buigen om de tekst te kunnen lezen, zo maak je ook een buiging voor de slachtoffers.
De kleine steentjes zijn een herinnering aan de slachtoffers van het naziregime, (zoals de Joden, Sinti, Roma, homoseksuelen) en worden geplaatst voor het huis waar ze woonden en van waaruit ze hun trieste lot tegemoet gingen.
Voor ons huis ligt sinds zondag een monumentje voor Emma Martina Turksema-van der Hove.
Ze is op 21 augustus 1889 geboren in Winschoten (dochter van Lowi van der Hove en Jette-Jetje David).
Oorspronkelijk was zij gehuwd met Salomon Velleman. Later hertrouwde zij met Abraham Tuksema, die op 27 november 1941 overleed in Sneek. Emma Turksema-van der Hove beheerde een manufacturenzaak aan het Oosterdijk in Sneek. Op 20 november 1942 werd zij op transport gezet van Westerbork naar Auschwitz, waar zij drie dagen later werd vermoord.
Een broer, zus en schoonzus zijn eveneens vermoord in Auschwitz.
Wat komt zo’n verhaal dan ongelooflijk dichtbij. Ze heeft in dit huis gewoond … misschien heeft ze wel geslapen in de kamer waar ik nu dit berichtje zit te typen. Erg indrukwekkend allemaal en ook wel heel erg bijzonder.
Tingel-Tangel
Een echte “Tingel-Tangel” althans dat is hoe mijn zus dit mooie carrousseletje noemt. Eigenlijk heet het een “Angel Chimes” wat zoveel betekend als een engelen klokkenspel of carillon.
Wat zo bijzonder aan dit oude dingetje is, is dat we vroeger thuis precies zo’n zelfde hadden en ik weet nog dat ik dit altijd een van de mooiste dingen vond die met kerst weer tevoorschijn kwamen. Vol bewondering kon ik kijken naar de draaiende engeltjes en luisteren naar het lieflijke geklingel.
Nu heb ik er dus zelf eentje en als ik volgend jaar weer de kerstdozen tevoorschijn haal, zal dit ook zeker weer een van de mooiste dingen zijn die ik tussen alle kerstspullen vind. 
