…… ik ben geloof ik jarig vandaag ….. maar aangezien ik de laatste dagen heel erg bezig was met zenuwachtig zijn voor de MRI van vanochtend (hoe krijg je het voor elkaar op je verjaardag?!) voel ik me nog even helemaal geen jarige Jet. Nu zit ik hier ook een beetje vaag naar m’n scherm en toetsenbord te staren want voor de MRI neem ik altijd een kalmerend pilletje en die werkt nog wel een tijdje door. Ik hoop dus niet dat er al teveel onzin uit komt

Maar ook al moet ik nog even aan het idee wennen en bijkomen van alle zenuwen, ik ben dus wel JARIG!

Ik voelde me de afgelopen tijd trouwens zo nu en dan wél jarig, dat kwam door hele lieve cadeautjes die ik zomaar kreeg.

Van Pamela kreeg ik een tijdje terug een heel schattige scissor fob. Ze werd 60 en had voor haar mail vriendinnen een klein cadeautje gemaakt en dus ook voor mij! Op het kleine kussentje zit een nog kleiner borduurwerkje, geborduurd over 1 draadje van de stof, met in het midden een mooi “pareltje”. Er hangt een zilveren sterretje aan met de tekst “Just for you”. Door mailproblemen van mijn kant, was mijn bedankje helemaal niet bij haar aangekomen en ik ben er nog wel zo blij mee! Later is dat gelukkig goed gekomen.

Vorige week lag er ineens een pakje van Jookies in de bus. Ik begin me op zo’n moment meteen af te vragen wat ik nu weer heb besteld. Maar het bleek een “klein lichtpuntje” in de vorm van een schattig patroontje van Melly & Me te zijn. Het is “Claudine” een poesje uit Frankrijk. Ze houdt van luieren in de zon, sardientjes eten, maar dat alles wel met stijl. Een perfect vriendinnetje voor onze rode Kerel. Een geweldig leuke en lieve verrassing, maar ook Joke kreeg mijn bedank mailtje niet. Ik heb het zaterdag op de beurs gelukkig goed kunnen maken.

En op dezelfde zaterdag op dezelfde beurs stond daar ineens een schattig groen ladekastje op me te wachten. In het bovenste laatje zat een briefje “of ik dit ladekastje misschien zou willen adopteren” en het kwam van Liezbeth van Crownstitches. Natuurlijk wil ik dat, want het staat zo gezellig bij mijn andere kastjes en het is ideaal voor kleine overgebleven lapjes. Op het briefje stond ook nog dat het uit de nalatenschap van haar tante kwam en dat het minimaal 60 jaar oud was. Later via mail vertelde Liezbeth nog dit:
“Wellicht mooi om te weten dat het kastje daarvoor van haar vriendin Caroline was. Zij deelden samen een huis en ik heb veel warme herinneringen aan mijn logeerpartijen daar. Tante Caroline kreeg rond haar 30e de diagnose MS en kwam ook in de WAO, dat belette haar niet nog heel erg (lang) creatief bezig te zijn, ze maakte prachtige kettingen en mozaik spullen en schreef grappige verhalen.”
Ik voel me helemaal thuis bij het kastje en ik denk het kastje ook bij mij. Gelukkig kon ik Liezbeth meteen op de beurs bedanken voor dit mooie, speciale cadeau.
Deze onverwachtte momenten maken het leven toch wel erg mooi, het zijn voor mij momenten met kippenvel en een brok in mijn keel. Maar zoals ik al eerder schreef ik ben ook wel een “jankerd”.

Ik denk dat ik nu maar eens jarig ga zijn en met spanning (en een gebakje) op, een hopelijk goede, uitslag van de MRI ga wachten. Fijne dag allemaal!